Friends and the City

And it's kinda weird that my we are four girls in my group...and just being funny..back in 2005 we said that K. is Carrie...A. is Miranda... C. is Charlotteand I was Samantha..

Yesterday, we were having a laugh and then realized that our lives are pretty much like the characters!

K. is in love with the same guy for 8 years...and they are on and off together, even though they love each other to death.

A. is with her boyfriend for 6 years now, took a break, but they are back together and happy in love [im pretty sure it will get even more serious in about a year]

C. thought she'd found the one..but her after 3 years together they parted ways..because he was really immature to be honest...and she is now very very happy with her new boyfriend.

As for me? I'm still single. Meeting new men...younger and older than me and having fun. Okay, not as much fun as Samantha does...but okay! I decided to stop being misery and actually try and work with the relationship I've already have. The one with myself.

But most importantly? We have each other, like the characters of our favorite series, like you and your girlfriends. Because men come and go, but friends are forever.

Losing it

Φύγαμε από την πισίνα γιατί μας έπιασε βροχή και θα βρισκόταν με τον κολλητό του και την κοπέλα του. Και μια κοπέλα που γνώρισε πριν καιρό. Το κανόνιζε την ώρα που τον πήγαινα σπίτι με το αμάξι.

Ίσα που πρόλαβα να μπω σπίτι και να μπω στο μπάνιο πριν ξεσπάσω σε κλάματα. Από εκείνη την ώρα κλαίω on and off συνέχεια. Ξέρω πως δεν πρόκειται να του αρέσω ποτέ, πόσο μάλιστα να με αγαπήσει. Πάντα το ήξερα.

Αλλά πονάει τόσο πολύ. Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου και οι αντοχές μου μειώνονται δραματικά.

Πέρασε ο πατέρας του από το σπίτι για καφέ και με ρώτησε ποια κοπέλα ήταν αυτή και πως γνωρίστηκαν. Φάνηκε να δυσανασχετεί.

Απάντησα και 2 λεπτά μετά εξαφανίστηκα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσα να κρύψω την αλλαγή στη διάθεση μου και είπα να την κάνω.

Δεν αντέχω άλλο. Και καλά την άλλη φορά που πλάνταξα στο κλάμα ήμουνα τύφλα από τις μπύρες. Τώρα? Τι δικαιολογία να βρω?

Προσεύχομαι να τον ξεχάσω. Όχι να με αγαπήσει. Εδώ και 13 χρόνια προσεύχομαι να τον ξεχάσω!

Δεν μπορώ άλλο! Η υπομονή μου εξαντλείται. Και νιώθω αστεία για όλο αυτό. Γελοία.

3 libras

Πέρασα τέλεια εκείνες τις 4 ημέρες στην Αθήνα. Το πρόβλημα ήταν όταν γύρισα πίσω. Μου κακοφάνηκε τόσο πολύ ότι ήμουν μόνη μου που ήθελα να μπω σε ένα αεροπλάνο και να φύγω 2 ώρες μετά την άφιξη μου.

Δεν με χωράει ο τόπος πια. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

ΔΕΝ.ΜΠΟΡΩ.ΑΛΛΟ!!!

Κουράστηκα να είμαι μόνη μου. Κουράστηκα να κλαίω. Κουράστηκα να παρακαλάω. Ήθελα να ήξερα ποιος πούστης κινάει τα νήματα και την βρίσκει με το να με βασανίζει. Γιατί δεν εξηγείτε αλλιώς. Τον ξεπέρασα μετά από 9 χρόνια, και τώρα [αφού κλείνω και 7 χρόνια ελεύθερη] άρχισα να νιώθω πράγματα για αυτόν. Δεν θέλω να τον ξαναερωτευτώ το καταλαβαίνεις ρε??? ΔΕΝ.ΘΕΛΩ!

Αλλά εκεί…είναι ο μόνος που μπορεί να μου φτιάξει τη μέρα. Τι ειρωνεία. Και αυτός χέστηκε για μένα.

Μιζέρια κάνε στην πάντα!

Πάω Αθήνα μετά απο 6 μήνες. Θα ξαναδω τα φιλαράκια μου. Η μιζέρια και η μοναξιά μπορούν να μπουν σε αναμονή. Έτσι κ αλλιώς είναι μαζί μου εδώ και 7 χρόνια. Ας σκάσουν προσωρινά!

Πάντως νιώθω πως θέλω να χορέυω όλη μέρα. Ακριβώς όπως η Bullock!

Square one

Ακόμα και ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, ευχόμουν να ήθελε να πει κάτι περισσότερο. Ευχήθηκα. Αλλά δεν έγινε. Και δεν πρόκειται να γίνει.

Ξέρω ότι δεν είμαι αρκετή γι’αυτόν. Πως ποτέ δε θα με κοιτάξει διαφορετικά. Παρόλα αυτά ξόδεψα τη μισή μου ζωή παρακαλώντας να γίνει ένα θαύμα. Να με αλλάξει κάτι. Να γίνω αλλιώς.

Είχα προχωρήσει για λίγο. Για 3 χρόνια ήταν παρελθόν. Και μετά έμαθα ότι χώρισε. Και ξαναγύρισα στην αρχή.

Δρόμο θα διαβείς...

Γύρισα απο τη δουλειά και κάθισα με την μάνα μου να πιούμε καφέ στην αυλή. Είπα ωραίος καιρός, μη κλειστούμε στο δωμάτιο απο τώρα!

Τι το ήθελα. Μου είπε το φλιτζάνι μετά απο καιρό και ανέμεσα σε άλλα μου κάνει "Δεσμό δε βλέπω..." και εκεί που σκέφτομαι εγώ "θα ξαφνιαζόμουν αν έβλεπες" συνεχίσει την πρόταση της και λέει "ε πως να σε βρει μέσα στους τέσσερις τοίχους?"

Ήθελα να κάνω επιτόπου μεταβολή και να κλειστώ στο δωμάτιο μου. Νιώθω που νιώθω σκατά, μη το κάνεις χειρότερα ρε μάνα! Εντάξει είσαι διακρίτηκή αλλά έλεος.

Το έχω εμπεδώσει, μόνη μου θα ψοφίσω παρέα με την αρκούδα μου την Ήρμα. Δε χρειάζετε να μου το χτυπάτε κιόλας.

...σε προηδοποιώ..έπαιτε post βουτηγμένο στο κλάμα...όχι στην νουτέλα γιατί κάνω δίαιτα.

Back in black

Κοιτάω το λευκό Document εδώ και κανα 10λεπτο. Δε μπορώ να γράψω τίποτα.

Από το τελευταίο Post τι έχει αλλάξει στη ζωή μου? Πήρα πτυχίο τον Δεκέμβριο. Καλά μου το στείλανε ταχυδρομικός στην Κύπρο τον Γεννάρη…αλλά ο Δεκέμβριος μετράει! Τον Δεκέμβριο, επίσης, επέστρεψα μόνιμα στην Κύπρο.

Κάθισα στο σπίτι άνεργη για 4 μήνες. Βρήκα δουλειά πριν 2 εβδομάδες και ελπίζω να πάνε όλα καλά.

Κατά τ’ άλλα τίποτα. Ά, έκανα και ένα One night stand με ένα παλιό συμμαθητή από το Λύκειο τον Γενάρη. Και ξανά τον Απρίλιο. Αυτά.

Αρνούμαι να αρχίσω την κλάψα σε αυτό το post. Είναι το πρώτο μετά από καιρό. Δε λέει.

Φιλιά στα μούτρα λοιπόν.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Ναι ναι το έκανα τελικά!

Έφτιαξα καινούριο blog..ναι ναι ακόμα ένα!! ..μη γελάς!

Σκεφτόμουν πως άντε και μπαίνει μια χριστιανή και βλέπει τα fashion posts...και πέσει πάνω στη κλάψα...ε κρίμα δεν είναι?

ναι ναι κρίμα είναι!

Έχω νεάκια...αλλά δεν είναι της παρούσης...γράφω χωρίς ορθογράφο, γι'αυτό μάζεψε τη μπαζούκα που ετοίμασες μη στη φέρω καπέλο!

Φιλιά στα μούτρα!

Camel

And these are my new high heels. Wore them for half an hour tonight and my feet ached. The leather needs to get comfy still. Im gonna wear them everynight to make it okay until Tuesday night. My boss wants to see me wearing them at the office but I can't walk in those and take the bus to work [2 buses actually].

We'll see.

P.S. Fashion posts will be written in english.
P.S.1. At first I wanted to make a special blog but since my sense of fashion is limited and I usually walk around like a clown...I thought it was pointless.

Καλοκαιράκι - Μέρος 3

Το Πάσχα που λες «γνώρισα» τον γιο της παλιάς κολλητής της μάνας μου. Τα εισαγωγικά τα έβαλα γιατί τον πρωτογνώρισα όταν ήμουνα 6 μηνών. Πρόσφατα δηλαδή.

Δυο μήνες μετά ξεκινήσαμε να μιλάμε από internet. Καλό παιδί και πολύ πλάκα. Κανονίσαμε και ήρθανε οικογενειακός σπίτι μου για τραπέζι. Δε πολυμιλήσαμε εκείνο το βράδυ για να πω την αλήθεια γιατί είχαμε πολλές μέρες να μιλήσουμε και ψιλοντρεπόμουν και εγώ.

Τέλος πάντων, την επόμενη ημέρα μιλήσαμε 3-4 φορές και μου έδωσε και το τηλέφωνο του για να βρεθούμε το βράδυ. Κατά τη 1 τα ξημερώματα με πήρε τηλέφωνο και πήγα με την Κ. και τον παραλάβαμε με ένα φίλο του από εκεί που ήταν. Κάναμε βόλτες για κανένα δίωρο.

Όταν έφυγε η Κ. μου είπε ότι ο χαιρετισμός του ήτανε λίγο ψυχρός. Όντως. Θα σου πω ότι είπα και σε εκείνη. Ίσως είναι ο τρόπος που γνωριστήκαμε. Ίσως όλα να είναι στο μυαλό μου και να το έχει πάρει τελείως φιλικά.

Την επόμενη ημέρα, πάλι μιλήσαμε αρκετά. Την Τετάρτη, του έστειλα μήνυμα για ένα επαγγελματικό θέμα λέγοντας του πως έμαθα πληροφορίες. Δεν απάντησε. Το ίδιο βράδυ ήταν που έστειλα μήνυμα και στον Α. [απλά γιατί ήθελα σε κάποια φάση να τον δω για να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα] και μου απαντάει με το θεϊκό «Ποιος?».
Έφαγα μεγάλη ήττα εκείνο το βράδυ.

Χθες βράδυ λοιπόν, τον προσκάλεσα να έρθει σπίτι μου που θα ήταν και κάτι φίλοι για να με χαιρετήσουν. Ήρθε, κάθισε, πήγαμε παρέα στην τράπεζα που ήθελα και μετά πήγα μαζί του αεροδρόμιο να παραλάβουμε την αδερφή του.

Το θεϊκό? Δέκα λεπτά αφότου φύγαμε από το σπίτι μου είπε πως του άρεσε η Α. Το είπε 2-3 φορές παρόλο που του είπα πως έχει σχέση εδώ και 5 χρόνια.

Όπως καταλαβαίνεις μετά από αυτό ήθελα απλά να κοπανίσω το κεφάλι μου επανειλημμένα πάνω στο ταμπλά του αυτοκινήτου. Δεν το έκανα γιατί δεν έχω λεφτά να πληρώνω αερόσακους.

Προφανώς δεν του φτάνουν οι 2 κολλητές του και θέλει κι άλλη. Τι άλλο να πω. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα.

Καλοκαιράκι - Μέρος 2

Ο κόσμος είναι μικρός και τα πάντα μαθαίνονται. Και επειδή η Κύπρος είναι ακόμα πιο μικρή, ο Α. έβγαινε με μια φίλη μου. Η κοπέλα όταν έμαθε την «ιστορία» που έχω/είχα με τον Α. μου εξιστόρησε τα πάντα.

Με δική του πρωτοβουλία βγήκανε ένα βράδυ και τέλος πάντων την φίλησε. Τσακώθηκα εγώ μαζί του τη Πρωτοχρονιά και χοντρικά όπως έβαλα κάτω τις ώρες με την φίλη μου, λίγο αργότερα της έστειλε μήνυμα να συναντηθούν. Δηλαδή ρε φίλε, πόσο πολύ ήθελες να πηδήξεις?

Συναντήθηκαν ακόμα μια φορά. Είχε πιει τα ποτά του αυτός και κατέληξε να κοιμηθεί σπίτι της. Δεν έγινε τίποτα. Εκείνη δεν έβαλε καν πιτζάμες για να μη δώσει αφορμή. Την πιστεύω γιατί την ξέρω 4 χρόνια και περάσαμε κάτι πολύ προσωπικό παρέα. Από τότε μιλάνε τελείως φιλικά γιατί μίλησαν και του είπε πως είναι «αλλού».

Γιατί με τυραννάς 3 χρόνια ρε βουτυρομπεμπέ και μου το παίζεις και αθώα παρθένα? Που μου είπε «ντρέπομαι» και μεταξύ σοβαρού και αστείου «φοβάμαι μη ρίξεις κανένα χαστούκι αν σε φιλήσω».

Αφού σου το είπα: αν δε σε γούσταρα δε θα έβγαινα μαζί σου. Άρα? ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Μάλλον δεν το έπιασε αυτό. Του είπα ξεκάθαρα «μου αρέσεις». Ούτε αυτό έκανε κάτι. Και ενώ ταυτόχρονα ανταπέδιδε τα «like». Μάλλον έπρεπε να σκάσω μύτη με revolver magnum και να τον βάλω από κάτω. Μόνο έτσι θα γινόταν κάτι.

Επειδή όμως δεν ήθελα να γρατζουνίσω το Magnum μου, δεν το έκανα. Ξενέρωσα και δε θέλω καν να συναντηθώ μαζί του. Μιλήσαμε και μεταξύ άλλων μου είπε «Προτιμώ να περάσω ένα βράδυ, μια μέρα, μια εβδομάδα μαζί σου παρά με τους φίλους μου. Είσαι πιο ενδιαφέρον.»
Και επειδή ο σταρχιδισμός είναι στα ύψη του λέω «Αν ήμουνα ενδιαφέρον δε θα έσβηνες το νούμερο μου.»

Στο μεταξύ άρχισα να ασχολούμαι με κάποιον άλλον και έτσι τον ξέχασα τον Α. όπως του αρμόζει.

Επειδή όμως συγχωρώ αλλά δεν ξεχνάω, του έστειλα μήνυμα χθες βράδυ. Μου είχε πει πως θα μιλήσουμε για να συναντηθούμε.

«όντως, ενδιαφερόσουν πολύ»

«ήμουν άρρωστος στο σπίτι μια εβδομάδα»

«περαστικά»

Περαστικά και σ’εμένα.

Καλοκαιράκι - Μέρος 1

Εδώ και 3-4 μέρες σκέφτομαι να γράψω κάτι. Επιβάλλεται. Η σύνδεση στην Αθήνα είναι για τα μπάζα πια. Αλλά δεν είχα τι να πω. Και μετά είχα πολλά να πω. Και τίποτα ταυτόχρονα. Άντε να βγάλεις άκρη. Βέβαια αν με διαβάζεις χρόνια, σε συγχαίρω και σε λυπάμαι μαζί. Σε συγχαίρω για την υπομονή και σε λυπάμαι γιατί για να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω σημαίνει πως και εσύ έχεις πειραγμένα εγκεφαλικά κύτταρα.

Τέλος πάντων. Πήγα Λεμεσό 2 μέρες. Το μοναδικό βράδυ που βγήκαμε και σκεφτόμουν τρόπους να απαγάγω το τεκνό γκαρσόνι [θα του φόραγα το φωτιστικό, που επίσης μου άρεσε, στο κεφάλι και θα τον έσερνα μέχρι το αμάξι]. Τελικά, εκεί που κράταγα τη τσάντα μου, μου κάνει «τσα» ο μπάρμαν του πίσω μπαρ που δεν είχα προσέξει.

Τρελό βράδυ. Μιλήσαμε λίγο αλλά επειδή όπως με χαρακτήρισαν οι φίλες μου «είμαι άχρηστη και άθλια» [αστεία πάντα] δεν έδωσα το τηλέφωνο μου. Αφού η Κ. και η Κ. έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες να βρουν στυλό, επιστρέψαμε στο μπαρ. ΝΑΙ, πήγαμε πίσω.
Κατέβηκε η Κλ. Και πήγε στον μπαρμαν και του είπε να γράψει τον αριθμό μου. Τρελάθηκε ο άλλος…το ίδιο βράδυ μου έστειλε μήνυμα.

Και ναι επέζησα από αυτό το συμβάν. Είχα πεθάνει από το άγχος μου.

Βρεθήκαμε την επόμενη ημέρα στη θάλασσα. Ναι, πρώτο «ραντεβού» και με είδε με μαγιό. Επέζησα και από αυτό. Δεν ταιριάξανε τα σκουφιά μας. Εμένα μαύρο και άραχνο και εκείνου όπου φυσάει ο άνεμος. Δε πειράζει. Πλάκα είχε.

Αμάξια και ξόρκια

Γεγονός: η πραγματικότητα και η φαντασία είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Κάποιος θα έλεγε πως είναι σα δυο παράλληλες γραμμές. Κάποιος άλλος πως απλά χωρίζονται από μια πολύ λεπτή γραμμή. Κάποιος τρίτος ότι δεν έχω δουλειά να κάνω.

Τι πιστεύω εγώ? Κατ’ αρχάς ότι ο τρίτος έχει δίκαιο. Επίσης, σε αυτό το σημείο σημείωσε ότι είμαι κυνική. Κάποιες φορές σε εκνευριστικό σημείο. Δηλαδή. Όχι, δε θα ευχηθώ σε ένα πεφταστέρι γιατί δε πρόκειται να κάνει κάτι. Δεν είναι κάτι το μαγικό. Είναι απλά μια μπάλα από διαστημικά σκουπίδια που ταξιδεύει κάπου στον γαλαξία χιλιάδες έτη φωτός μακριά. Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει καμία ευχή.

Κάποιες άλλες φορές όμως κάνω αναφορές στο φανταστικό μου αμάξι [μια κόκκινη audi R8] αλλά και στον φανταστικό μου φίλο [αυτόν τον κρατάω μυστικό για να μη μου τον κλέψει καμιά λυσσάρα].

Πως τα δένω όλα αυτά μαζί? Πολύ απλά. Αντιμετωπίζω την πραγματικότητα ως έχει. Τα σύκα σύκα, τη σκάφη σκάφη, τα αεροπλάνα αεροπλάνα και τον μαλάκα μαλάκα [που όχι δεν πρόκειται να αλλάξει]. Αλλά όταν πρόκειται για κάτι υποθετικό, δεν κάνω ούτε παζάρια ούτε τσιγκουνιές.

Έχω μια κόκκινη Audi R8, μια βίλλα στην Ιταλία, ένα γάλλο γκόμενο και μια μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία. Επίσης μπορώ να υπάρξω σε ένα κόσμο δημιούργημα του Tolkien και της Rowling. Προς Θεού, Gandalf και Dumbledore όχι σε κόσμο της Meyer. Γιατί εντάξει διάβασα από τέσσερις φορές το Twilight Saga, αλλά αν είναι να κρύβομαι από βρικόλακες, προτιμώ τα καθαρόαιμα της Anne Rice.

Δε με πείραξε η ζέστη, ούτε οι απειροστές μπύρες που καταναλώνω τελευταία. Απλά μπόρεσα να κάνω επιτέλους ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία που υπάρχει μέσα στην κεφάλα μου.

Έχω πειραγμένο κεφάλι το ξέρω. Μάλλον γι’ αυτό ο φανταστικός μου γκόμενος δεν έχει σάρκα και οστά… ακόμα. Πάω να φτιάξω κανένα ξόρκι μπας και δούνε χαρά τα σκέλια μας.